Niemcy - 1693 -1707 - Cynowa Misa/Talerz - Hans Christoph Krahl, Kinigunte Schifnerin Leipe (Zastawa stołowa)

Wymiary: Średnica 33, 5 cm
Cyna
Okrągły talerz wykonany z cyny o szerokim, płaskim kołnierzu oraz głęboko profilowanej części centralnej. Krawędź zewnętrzna delikatnie wywinięta i wzmocniona obrzeżem. Powierzchnia metalu utrzymana w naturalnej srebrzystoszarej tonacji z widoczną patyną, miejscowymi przebarwieniami oraz śladami wielowiekowego użytkowania. Centralne lustro talerza pozostaje gładkie, ograniczone subtelnymi koncentrycznymi liniami wykonanymi podczas toczenia naczynia.
Na spodzie zachowały się wyraźne cechy warsztatowe i znaki konwisarskie wybite stemplem. Widoczne są również regularne ślady obróbki charakterystyczne dla naczyń cynowych wykonywanych ręcznie. W górnej części kołnierza znajduje się ręcznie ryta inskrypcja wykonana majuskułą, obejmująca imię i nazwisko/nazwiska właścicieli lub fundatorów “Kinigunte Schifnerin Hans Christoph Krahl”; na dole w wieńcu monogram “CC” i data1706. Na podstawie herb miasta Leipe i znak odlewni "B.L.",
Stan jak na zdjęciach
Cynowe naczynia stołowe należały do najbardziej rozpowszechnionych wyrobów luksusowego rzemiosła mieszczańskiego i dworskiego Europy od XVI do XVIII wieku. Stanowiły one atrakcyjną alternatywę dla kosztownych naczyń srebrnych, zachowując jednocześnie reprezentacyjny charakter. Talerze tego rodzaju były używane zarówno podczas codziennych posiłków zamożnych rodzin, jak i przy okazji uroczystości cechowych, miejskich oraz rodzinnych.
Szczególną wartość kolekcjonerską przedstawiają egzemplarze zachowujące pierwotne inskrypcje własnościowe i daty. Ręcznie ryte napisy pozwalają często identyfikować pierwotnych właścicieli, fundatorów lub okoliczności powstania obiektu. W przypadku prezentowanego talerza inskrypcja zawierająca datę 1693 stanowi ważny element autentyczności i dokumentuje jego użytkowanie w końcu XVII wieku.
Prezentowany talerz reprezentuje typ naczyń użytkowych, które z biegiem czasu stały się cennymi świadectwami kultury materialnej Europy XVII wieku. Zachowana inskrypcja fundacyjna, historyczne znaki warsztatowe oraz naturalna patyna czynią go interesującym przykładem dawnego rzemiosła metalowego, dokumentującym zarówno wysokie umiejętności konwisarzy, jak i obyczaje związane z oznaczaniem własności przedmiotów codziennego użytku.