Wymiary: 23,7 x 23,7 (w świetle oprawy), ed. EA
Sygnowanie: sygn. p.d.: Antoni Starczewski 1977/85, opisany śr.d.: E.a., opisany l.d.: tr. e. 0
Proweniencja
Poznań, kolekcja prywatna
Literatura
Kowalewska M., Musiał G., Antoni Starczewski. Transpozycje, wyd. Centralne Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, Łódź 2020, s. 128 - 129.
Antoni Starczewski znany jest przede wszystkim ze swoich działań rzeźbiarskich, które przez długi czas uważał za wiodące. Pod koniec pierwszej połowy lat 70. zasadniczą częścią jego twórczości stała się grafika. Medium to w pełni zaspokajało nieustanną potrzebę eksperymentowania i osiągania rezultatów w krótkim czasie, pozwalając na wcielanie idei w trybie niemalże natychmiastowym. Starczewski realizował grafikę w najrozmaitszych technikach drukarskich, często łącząc je z własną ingerencją. Jego działalność obejmowała wykorzystanie odręcznych zapisów, odbitek w technice linorytniczniej, kolaży z użyciem tekstów z gazet oraz gofraży. Sprawiała ona, że artysta był jednym z najbardziej awangardowych polskich grafików tamtego czasu. Jego prace zostały zauważone i docenione nie tylko w Polsce ale i w świecie – m.in. na prestiżowym Biennale Grafiki w Tokio w 1979 roku.
Grafika dawała Starczewskiemu zupełnie nowe możliwości w dziedzinie zainteresowania znakiem i pismem. W latach 70. studiował grafologię pogłębiając wiedzę na temat zależności między znakiem pisanym a psychiką. W swoich pracach wykorzystywał gotowe już układy tekstów, np. fragmenty z gazet codziennych czy książek. Przedmiotem zainteresowania nie była treść lecz układ szpalt i wersów. Ingerencja własna Starczewskiego w ich obrębie polegała m.in. na dodawaniu znaków lub skreślaniu całych wyrazów, jak w przypadku oferowanej pracy. Czynił to czarnym bądź czerwonym tuszem, kreska była cieńsza lub grubsza, odsłaniając bądź zupełnie zaślepiając znajdujące się pod nią słowo.
